من

هر روز کارهای تکرای انجام می دهم . ازخواب بیدار می شوم ، صبحانه می خورم ، خودم را در آیینه نگاه می کنم ، سرکار می روم ، کارهایم را چک می کنم ، یادداشتهایی می نویسم ، وظایفم را انجام می دهم و به خانه بر می گردم ، کارهای خانه را سروسامان می دهم ، گاهی خرید می کنم ، گاهی عروسی و مهمانی و گاهی هم همدردی با دیگران ... احتمالاً غایت زندگی این نیست چرا یک روز فکر نکنم به آن مسیری که پیاده می روم که چه شکلی است . خیلی فرق می کند که چه کاری ارزش انجام دادن دارد . اصلاً برای چه آمده ام ؟ که هر روز یک مشت ... ببافم و هر روز از خود راضی تر از دیروز شوم و فکر کنم من خیلی مهم هستم در حالی که نیستم" مهم کاری ست که انجام می شود " این که چه کسی آن را انجام می دهد چه اهمیتی دارد. کار عالم روی زمین نمی ماند چه من باشم ، چه نباشم ؟ این فلسفه ی " من مهم هستم " خیلی غم دارد . همین که همه ی دنیا روی آن می چرخد این روزها هر نویسنده ای که می خواهد معروف شود باید حتما در اینباره حرف بزند و مثلاً اعتماد به نفس بدهند به آدم ، این اعتماد به نفس دادن های کاذب که یک خود بزرگ بینی پوچ نیست هم کارش غم دارد ... فکر کنید یک موجود ریز در میان میلیاردها نفر است که تازه آنها هم روی یک نقطه هستند روی یک مدار، یک نقطه ی خیلی ساده درون یک منظومه ی کوچک و بعد ادم فکر می کند از خودش و تمایلاتش و آرزوهایش ارزشمندتر و بالاتر هیچ چیز دیگر درعالم نیست .

به نظر در هیچ دورانی به اندازه ی این سالها آدم خودش را یعنی هر شخصی خودش را عالم تصور نمی کند ....